Сайт Раённай газеты Міёрскія навіны
 
Навигация на сайте:
» Гісторыя краю / 75 год раёну » Памяць пра тату
Поиск:
Рубрыкі
Выбары прэзідэнта 2015 Афіцыйна Эканоміка і права Пытайцеся—адказваем Здарэнні Грамадства Моладзь / Год моладзі Вясковае жыццё Культура Рэлігія Гісторыя краю, Міёрам 500 Здароўе Спорт і турызм Прырода і экалогія Пошта Літаратурная старонка Адукацыя і школа Юбілей Сямейны лад Жыве памяць Падшыўка 70 год Вялікай Перамогі Рознае...
Каляндар
«    Снежань 2020    »
ПнАўСрЧцПтСбНд
 
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
 
 
Святы


 
Кнопка сайта
Мы будем очень благодарны, если вы установите на своём сайте нашу кнопку или просто текстовую ссылку на наш сайт.

[ Получить код кнопки]
Партнеры сайта

 
 
21-06-2010, 13:47 Гісторыя краю / 75 год раёну  ] • Памяць пра тату   |  
 
Назва:      

У кожнай сям’і ёсць гісторыя, звязаная з вайной. І мая старонка напоўнена гордасцю за бацьку-франтавіка.

Нурфаіз Габідулінавіч Хамітаў нарадзіўся 15 верасня 1924 года ў рэспубліцы Башкортастан. Калі пачалася вайна, сялянскі хлопец пайшоў на фронт. Трапіў у пяхоту, потым асвоіў ваенную спецыяльнасць сапёра. Як і ўсе франтавікі, бацька не любіў успамінаць пра вайну, але ў маёй памяці паўстаюць пэўныя сюжэты...
Тата часта спяваў франтавыя песні. У гэтыя хвіліны ён часам узгадваў нейкі эпізод. Аднойчы гаварыў пра кацялок, напоўнены марожанай капустай. Яго павесілі ў акопе, каб кожны баец мог узяць крыху ежы.
Пад Ленінградам бацька быў кантужаны, страціў зрок. Дзякуй урачам, якія змаглі аднавіць яго.

У канцы вайны размініраваў аб’екты і часта любіў паўтараць словы, што сапёр памыляецца толькі раз.

У 1953 годзе ажаніўся і маці яшчэ пяць гадоў выбірала з яго цела дробныя асколкі.
На фронце бацька моцна абмаразіў ногі, якія непакоілі яго ўсё жыццё. З дзяцінства памятаю рэзкі пах шкіпінарнай мазі, якой націраў ногі. Ва ўзросце 65 гадоў ступні ператварыліся ў суцэльную рану. Даводзілася пасля работы акунаць іх у цёплую ваду з фурацылінам. І ніколі тата не скардзіўся.

Кожны год у канцы красавіка маці даставала бацькаў пінжак з узнагародамі, праветрывала яго ў двары. 9 мая ён апранаў яго і ішоў на свята. Звычайна, дзень гэты быў цёплым, сонечным.

У жыцці бацька дабіўся многага. Пасля атрымання вышэйшай адукацыі закончыў аспірантуру, абараніў кандыдацкую дысертацыю. Напісаў больш двух дзесяткаў навуковых прац, меў 16 урадавых узнагарод. У 1984 годзе пайшоў на пенсію, хаця па-ранейшаму яго прасілі прачытаць лекцыі па фармакалогіі і таксікалогіі.

Роднага чалавека не стала 25 жніўня 1997 года. Ён пахаваны ў Самаркандзе.
Яшчэ пры жыцці бацька напісаў падрастаючаму ўнуку ў Міёры пісьмо. Цяпер яно захоўваецца ў Дзмітрыя Аляксандравіча Лячыцкага, якому ўжо 16 гадоў. Жыве Дзіма ў Полацку. Спадзяюся, што прыклад дзядулі будзе для яго пуцяводнай зоркай па жыцці.

Асія БЕРБЕРЫ.

 (галасоў: 0)

  [group=5]
Уважаемый посетитель, Вы зашли на сайт как незарегистрированный пользователь. Мы рекомендуем Вам зарегистрироваться либо войти на сайт под своим именем.
[/group]
Другие новости по теме:



   
Надвор'е ў Міёрах
Папулярныя артыкулы
 
АРХІЎ НАВІН
Лістапад 2015 (48)
Кастрычнік 2015 (101)
Верасень 2015 (88)
Жнівень 2015 (10)
Ліпень 2015 (38)
Чэрвень 2015 (149)
 
Госці краін
Flag Counter
Рэклама
Витебское областное управление МЧС
 

Галоўная Правілы Статыстыка Зваротная сувязь
Яндекс.Метрика
2010-2017 © рэдакцыя газеты "Міёрскі навіны"
Распрацоўка і падтрымка сайта Elizar