Сайт Раённай газеты Міёрскія навіны
 
Навигация на сайте:
» Сямейны лад » Три счастья-детки семьи Косниковских
Поиск:
Рубрыкі
Выбары прэзідэнта 2015 Афіцыйна Эканоміка і права Пытайцеся—адказваем Здарэнні Грамадства Моладзь / Год моладзі Вясковае жыццё Культура Рэлігія Гісторыя краю, Міёрам 500 Здароўе Спорт і турызм Прырода і экалогія Пошта Літаратурная старонка Адукацыя і школа Юбілей Сямейны лад Жыве памяць Падшыўка 70 год Вялікай Перамогі Рознае...
Каляндар
«    Студзень 2021    »
ПнАўСрЧцПтСбНд
 
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
 
Святы


 
Кнопка сайта
Мы будем очень благодарны, если вы установите на своём сайте нашу кнопку или просто текстовую ссылку на наш сайт.

[ Получить код кнопки]
Партнеры сайта

 
 
13-10-2015, 09:23 Сямейны лад  ] • Три счастья-детки семьи Косниковских   |  
 
Назва: Тры шчасці-дзеткі сям'і Каснікоўскіх      

Три счастья-детки семьи Косниковских Асенні вечар. Наваколле ахінуў змрок. На ўтульнай цёплай кухні сям'я за чаяпіццем. На руках у таты паўтарагадовыя дачушкі-блізняткі Надзя і Каця. Убачылі на стале ўпакоўку з зефірам і ўжо цягнуць свае маленькія ручкі. Маці дастае ласунак, дзеліць напалову і дае дзяўчынкам: 

 

 

—Трэба пароўну дзяліць. Так?
 Светлавалосыя прыгажуні ківаюць галоўкамі і ўсміхаюцца. 
—А мяне ўжо так даглядаць не трэба. Я самастойны!—з гордасцю гаворыць сын-першакласнік Сяргей.
Вось яно—сапраўднае шчасце. Такое, якім павінна быць. З чаем, што паспеў астыць, пакуль маці надзявала дачушкам "згубленыя" шкарпэткі, а потым выступала міратворцам у дзіцячых спрэчках. З сінячкамі на маленькіх лобіках, набітых у пагоні за новым адкрыццём. З плачам і капрызамі, калі баліць жывоцік ці рэжуцца зубкі. З шафамі, адкуль наўмысна знялі ручкі, каб цікаўныя першаадкрывальніцы не "праводзілі рэвізію" кухоннага посуду і запасу прадуктаў. З чарадой бясконцых клопатаў, якія патрабуюць велізарных душэўных і фізічных сіл. А як інакш? Гэтае шчасце будуецца ўласнымі рукамі і аплочваецца самым каштоўным—усмешкамі дачушак, самастойнасцю сына, клопатам і любоўю мужа. 
Калі Іне Каснікоўскай паведамілі, што яна чакае двойню, паверыць у гэта было складана. Здаецца, ні ў яе, ні ў мужа Аляксея не было да гэтага, так бы мовіць, генетычнай схільнасці. Таму навіна, што разам з Надзяй, пра якую марылі бацькі, будзе яшчэ адна дачушка, стала для іх сюрпрызам. Каб імёны сястрычак былі сугучнымі, другую вырашылі назваць Кацяй.
—Нават і падумаць не магла, што стану шматдзетнай маці,—прызнаецца Іна.—Шмат часу спатрэбілася, каб усвядоміць, што ў нас народзіцца адразу дзве дачушкі. Думка пра гэта разам з радасцю выклікалі і роспач. Вельмі перажывала, як буду з імі спраўляцца. Першы год не памятаю. Складана было і фізічна, і псіхалагічна. Крыху лягчэй стала, калі дзяўчынкі пачалі хадзіць. Удзячна мужу, які ва ўсім дапамагае. Дачушкі тату вельмі любяць, сумуюць, пакуль ён на працы.
Надзя і Каця з'явіліся на свет 1 красавіка 2014 года з розніцай у 2 хвіліны. Першай была Каця. Маці лічыла, што яна будзе лідарам па характары. Аднак пакуль што баявыя якасці праяўляюцца ў Надзі: цікавіцца ўсім новым, не абміне магчымасці сесці на веласіпед ці пракаціцца на самакаце, абавязкова паспрабуе любую ежу, нават калі гэта не вельмі смачна. Яна першай стала сядзець, а потым рабіць самастойныя крокі. Зубкі таксама спачатку сталі рэзацца ў Надзі, але сястрычка праз некалькі дзён "дагнала". Каця адрозніваецца больш спакойным характарам і сціпласцю, а да розных навінак ставіцца насцярожана.
Ужо цяпер паміж дзяўчынкамі заўважаецца характэрная блізнятам унутраная сувязь. Калі раптам адна захварэе і маці павядзе яе ў іншы пакой, каб даць лякарства, другая пачынае плакаць, хоць адчувае сябе добра і ніхто яе не крыўдзіў. У адносінах паміж сястрычкамі маюць месца і "баі", якія заўсёды заканчваюцца шчырым перамір'ем. Цікава гуляць у хованкі, гартаць кніжкі і часопісы з яркімі малюнкамі, а самыя любімыя забавы—пісталеты і машынкі старэйшага браціка.
Сяргей не шкадуе сваіх цацак і дзеліцца з дзяўчаткамі ласункамі. Ён чакаў іх з'яўлення на свет. Праўда, перажываў, што тата і мама будуць яго менш любіць. З першых дзён клапаціўся пра сястрычак. Як чуў плач, хутчэй бег у пакой, каб даць соску. І цяпер з разуменнем ставіцца да іх капрызаў, хоць часам і крыўдзіцца за раскіданыя цацкі і памятыя кніжныя старонкі. Хлопчык, як і маці, акуратыст. 
—Хутчэй бы Каця і Надзя ў дзіцячы садок пайшлі, па дарозе са школы буду іх дадому за-біраць,—гаворыць брацік.
Пра тое, як, заплёўшы прыгожыя банты, павядзе дачушак у садок, марыць і маці. Ад такіх думак на душы становіцца прыемна і цёпла.
—Цяпер мы не ўяўляем сваю сям'ю без блізнят. Дзеці—гэта шчасце, а шчасця шмат не бывае,—гаворыць Іна.—Вельмі хочацца, каб дзяўчаты раслі дружнымі, дзяліліся сакрэтамі, падтрымлівалі адна адну. Здорава, калі ёсць сястра. І тым больш, калі гэта блізняты. Так, шмат увагі і клопату аддаецца дзецям. Пад вечар ніякіх сіл не застаецца і проста рукі апускаюцца. Але нягледзячы ні на што, выхоўваць дзяцей—вялікая радасць. Цікава назіраць, як яны падрастаюць, якія змены адбываюцца ў іх паводзінах, як вучацца чамусьці новаму. Мы ганарымся сваімі сынам і дачушкамі.
Кожны раз, сустракаючы Іну з дзецьмі на вуліцы, здзіўляюся яе энергічнасці. Яна весела вітаецца і вядзе нязмушаныя гутаркі са знаёмымі, з усмешкай і пяшчотай знаёміць дачушак з "дзівосамі" роднага двара. Адкуль б'е крыніца пазітыўнага настрою і бадзёрсці духу?
—Стараюся быць аптымістам, хоць у пастаянных клопатах пра дзяцей і хатніх справах гэта не заўсёды проста,—дзеліцца шматдзетная маці.—Запасы энергіі і цярплівасці папаўняюць прагулкі на свежым паветры, зносіны з людзьмі і цукеркі-ледзяшы. Заняткі для душы—кулінарыя і вышыванне. Для мяне прыгатаваць выпечку не абавязак, а задавальненне. На зіму запланавала вышыць карціну, якую знайшла ў інтэрнэце.

—Трэба пароўну дзяліць. Так? Светлавалосыя прыгажуні ківаюць галоўкамі і ўсміхаюцца. 

—А мяне ўжо так даглядаць не трэба. Я самастойны!—з гордасцю гаворыць сын-першакласнік Сяргей. Вось яно—сапраўднае шчасце. Такое, якім павінна быць. З чаем, што паспеў астыць, пакуль маці надзявала дачушкам "згубленыя" шкарпэткі, а потым выступала міратворцам у дзіцячых спрэчках.

 

З сінячкамі на маленькіх лобіках, набітых у пагоні за новым адкрыццём. З плачам і капрызамі, калі баліць жывоцік ці рэжуцца зубкі. З шафамі, адкуль наўмысна знялі ручкі, каб цікаўныя першаадкрывальніцы не "праводзілі рэвізію" кухоннага посуду і запасу прадуктаў. З чарадой бясконцых клопатаў, якія патрабуюць велізарных душэўных і фізічных сіл. А як інакш? Гэтае шчасце будуецца ўласнымі рукамі і аплочваецца самым каштоўным—усмешкамі дачушак, самастойнасцю сына, клопатам і любоўю мужа. Калі Іне Каснікоўскай паведамілі, што яна чакае двойню, паверыць у гэта было складана. Здаецца, ні ў яе, ні ў мужа Аляксея не было да гэтага, так бы мовіць, генетычнай схільнасці. Таму навіна, што разам з Надзяй, пра якую марылі бацькі, будзе яшчэ адна дачушка, стала для іх сюрпрызам. Каб імёны сястрычак былі сугучнымі, другую вырашылі назваць Кацяй.—Нават і падумаць не магла, што стану шматдзетнай маці,—прызнаецца Іна.

 

—Шмат часу спатрэбілася, каб усвядоміць, што ў нас народзіцца адразу дзве дачушкі. Думка пра гэта разам з радасцю выклікалі і роспач. Вельмі перажывала, як буду з імі спраўляцца. Першы год не памятаю. Складана было і фізічна, і псіхалагічна. Крыху лягчэй стала, калі дзяўчынкі пачалі хадзіць. Удзячна мужу, які ва ўсім дапамагае. Дачушкі тату вельмі любяць, сумуюць, пакуль ён на працы.

 

Надзя і Каця з'явіліся на свет 1 красавіка 2014 года з розніцай у 2 хвіліны. Першай была Каця. Маці лічыла, што яна будзе лідарам па характары. Аднак пакуль што баявыя якасці праяўляюцца ў Надзі: цікавіцца ўсім новым, не абміне магчымасці сесці на веласіпед ці пракаціцца на самакаце, абавязкова паспрабуе любую ежу, нават калі гэта не вельмі смачна.

 

Яна першай стала сядзець, а потым рабіць самастойныя крокі. Зубкі таксама спачатку сталі рэзацца ў Надзі, але сястрычка праз некалькі дзён "дагнала". Каця адрозніваецца больш спакойным характарам і сціпласцю, а да розных навінак ставіцца насцярожана.Ужо цяпер паміж дзяўчынкамі заўважаецца характэрная блізнятам унутраная сувязь. Калі раптам адна захварэе і маці павядзе яе ў іншы пакой, каб даць лякарства, другая пачынае плакаць, хоць адчувае сябе добра і ніхто яе не крыўдзіў. У адносінах паміж сястрычкамі маюць месца і "баі", якія заўсёды заканчваюцца шчырым перамір'ем. Цікава гуляць у хованкі, гартаць кніжкі і часопісы з яркімі малюнкамі, а самыя любімыя забавы—пісталеты і машынкі старэйшага браціка.Сяргей не шкадуе сваіх цацак і дзеліцца з дзяўчаткамі ласункамі. Ён чакаў іх з'яўлення на свет. Праўда, перажываў, што тата і мама будуць яго менш любіць. З першых дзён клапаціўся пра сястрычак.

 

Як чуў плач, хутчэй бег у пакой, каб даць соску. І цяпер з разуменнем ставіцца да іх капрызаў, хоць часам і крыўдзіцца за раскіданыя цацкі і памятыя кніжныя старонкі. Хлопчык, як і маці, акуратыст. —Хутчэй бы Каця і Надзя ў дзіцячы садок пайшлі, па дарозе са школы буду іх дадому за-біраць,—гаворыць брацік.Пра тое, як, заплёўшы прыгожыя банты, павядзе дачушак у садок, марыць і маці. Ад такіх думак на душы становіцца прыемна і цёпла.—Цяпер мы не ўяўляем сваю сям'ю без блізнят. Дзеці—гэта шчасце, а шчасця шмат не бывае,—гаворыць Іна.—Вельмі хочацца, каб дзяўчаты раслі дружнымі, дзяліліся сакрэтамі, падтрымлівалі адна адну. Здорава, калі ёсць сястра. І тым больш, калі гэта блізняты. Так, шмат увагі і клопату аддаецца дзецям. Пад вечар ніякіх сіл не застаецца і проста рукі апускаюцца. Але нягледзячы ні на што, выхоўваць дзяцей—вялікая радасць. Цікава назіраць, як яны падрастаюць, якія змены адбываюцца ў іх паводзінах, як вучацца чамусьці новаму. Мы ганарымся сваімі сынам і дачушкамі.Кожны раз, сустракаючы Іну з дзецьмі на вуліцы, здзіўляюся яе энергічнасці. Яна весела вітаецца і вядзе нязмушаныя гутаркі са знаёмымі, з усмешкай і пяшчотай знаёміць дачушак з "дзівосамі" роднага двара. Адкуль б'е крыніца пазітыўнага настрою і бадзёрсці духу?

 

—Стараюся быць аптымістам, хоць у пастаянных клопатах пра дзяцей і хатніх справах гэта не заўсёды проста,—дзеліцца шматдзетная маці.

 

—Запасы энергіі і цярплівасці папаўняюць прагулкі на свежым паветры, зносіны з людзьмі і цукеркі-ледзяшы. Заняткі для душы—кулінарыя і вышыванне. Для мяне прыгатаваць выпечку не абавязак, а задавальненне. На зіму запланавала вышыць карціну, якую знайшла ў інтэрнэце.

 

Неяк маці Іны гаварыла ёй, што ў сям'і двое дзяцей павінна быць абавязкова. Іх тата і мама выхоўваюць сабе на змену. А вось трэцяе дзіця і наступныя—гэта працяг бацькоў на зямлі, след, які пакінуць пасля сябе. У сям'і Каснікоўскіх, якой ужо восем год, будзе цудоўны і вельмі  прыгожы працяг.

 

Кацярына РЫНКЕВІЧ.

 

Фота Казіміра БЛАЖЭВІЧА.

 


 (галасоў: 0)

  [group=5]
Уважаемый посетитель, Вы зашли на сайт как незарегистрированный пользователь. Мы рекомендуем Вам зарегистрироваться либо войти на сайт под своим именем.
[/group]
Другие новости по теме:



   
Надвор'е ў Міёрах
Папулярныя артыкулы
 
АРХІЎ НАВІН
Лістапад 2015 (48)
Кастрычнік 2015 (101)
Верасень 2015 (88)
Жнівень 2015 (10)
Ліпень 2015 (38)
Чэрвень 2015 (149)
 
Госці краін
Flag Counter
Рэклама
Витебское областное управление МЧС
 

Галоўная Правілы Статыстыка Зваротная сувязь
Яндекс.Метрика
2010-2017 © рэдакцыя газеты "Міёрскі навіны"
Распрацоўка і падтрымка сайта Elizar